Als je anders naar je hond gaat kijken

Het moment waarop alles ineens op zijn plek valt, is als je anders naar je hond gaat kijken en waardoor er wel échte verandering is.

“Eigenlijk moet ik het leren, hè?”

Het is een zin die ik regelmatig hoor. Niet tijdens een eerste gesprek en ook niet nadat iemand een artikel heeft gelezen.

Maar meestal ergens halverwege een traject, wanneer iemand langzaam begint te zien wat er al die tijd gebeurde zonder dat het echt werd opgemerkt.

Omdat er iets verandert in de manier waarop iemand naar zijn hond kijkt.

De meeste mensen die bij mij komen, kijken wel ontzettend goed naar hun hond.

Ze maken zich zorgen, denken over hem na, zoeken oplossingen, lezen artikelen, bekijken video’s en proberen alles wat binnen hun mogelijkheden ligt om hun hond te helpen.

Toch lopen ze vaak vast omdat hun aandacht vooral uitgaat naar wat hun hond doet en nog niet naar wat er onder dat gedrag gebeurt.

Dat lijkt misschien een klein verschil, maar juist daar begint vaak alles te veranderen.

Wanneer je hond uitvalt naar andere honden, blaft naar mensen, bevriest tijdens een ontmoeting of gespannen reageert tijdens een wandeling, is het logisch dat je aandacht naar dat gedrag gaat.

Dat gedrag zorgt immers voor spanning, onzekerheid en misschien ook wel schaamte, en daardoor ga je bijna automatisch op zoek naar manieren om dat gedrag te veranderen.

Maar de signalen die aan dat gedrag voorafgaan, blijven vaak onopgemerkt.

En juist daar zit de informatie die je nodig hebt.

Ik zie het regelmatig gebeuren dat mensen vertellen dat hun hond ineens uitvalt, ineens blaft of ineens bevriest.

Wanneer we samen terugkijken naar zo’n situatie, blijkt dat “ineens” vaak helemaal niet ineens was. De spanning liep al op, zijn aandacht veranderde al en zijn lichaam liet al veel eerder zien dat hij het moeilijk kreeg.

Achteraf lijkt dat heel logisch, maar op dat moment zag niemand het.

Misschien herken je dat wel.

Dat je achteraf denkt: nu ik weet waar ik op moet letten, zie ik het eigenlijk ook.

En dat is vaak het moment waarop alles op zijn plek begint te vallen.

Niet omdat je hond ineens veranderd is, maar omdat jij iets ziet wat je eerder niet zag.

Veel mensen denken dat gedragsverandering begint wanneer een hond iets nieuws leert.

In de praktijk zie ik vaak precies het tegenovergestelde.

Gedragsverandering begint regelmatig op het moment dat een eigenaar iets nieuws ziet.

Wanneer iemand ontdekt dat zijn hond niet expres moeilijk doet, maar zich misschien onzeker voelt.

Dat hij niet koppig is, maar het moeilijk heeft.

Dat hij niet uit het niets reageert, maar al veel eerder laat zien dat de spanning oploopt.

Vanaf dat moment veranderen er vaak dingen.

Niet omdat de hond ineens anders is, maar omdat zijn eigenaar andere keuzes maakt.

En dan ontstaat er meer rust, meer begrip, meer afstand wanneer dat nodig is.

De verandering komt in kleine stapjes, met meer oog voor wat de hond op dat moment aankan.

Bewustwording is geen oplossing op zichzelf, maar zonder bewustwording is het heel moeilijk om de juiste keuzes te maken.

Misschien is dat ook de reden waarom ik zo vaak zeg dat echte verandering begint met anders leren kijken.

Want op het moment dat jij ziet wat er werkelijk gebeurt, kun je je hond begeleiden voordat zijn stress zo hoog oploopt dat hij alleen nog maar kan reageren.

En juist daar ontstaat vaak iets waar zoveel lieve hondenbaasjes naar verlangen.

Meer rust.

Meer vertrouwen.

Meer verbinding.

Mijn naam is Sjoukje Lautenbach, gedragstherapeut voor honden en coach voor lieve hondenbaasjes. Ik vertaal het gedrag van je hond en help jou om je hond beter te begrijpen, zodat jij hem beter kunt begeleiden.